در ادامه شرح مسیر کوچ طایفه هیودی به منطقه ای به نام زیوا (zeva) رسیدیم  که ایل چند روزی را برای رفع خستگی در آنجا اطراق میکند که جا دارد در مورد این منطقه شرح کوتاهی داده شود

منطقه زیوا( zeva )که در بین کوه های صعب العبور زاگرس واقع شده است, دارای آب و هوای بسیار خوب و منظره های بسیار دیدنی می باشد . در زبان بختیاری کلمه زیبا را زیوا تلفظ می کنند و این منطقه به دلیل زیبایی های بسیاری که دارد در میان بختیاری های این منطقه به زیوا شهرت یافته است .

این منطقه دارای آثار تاریخی زیادی است و بناها و خرابه های یک شهر قدیمی به چشم می خورد که طبق گفته مردم محلی زیباشهر نام داشته است و قدمت زیادی دارد همچنین آثار دو قلعه نیز در این شهر وجود دارد و نشان از اهمیت این شهر در زمانی که رونق داشته می باشد. متاسفانه به دلیل ناآگاهی مردم منطقه عده ای از افراد سودجو و غارتگران میراث فرهنگی در سال های اخیر به این محل آمده اند و کاوش های غیر قانونی در این شهر و قلعه ها انجام داده اند و این در صورتی است که به احتمال زیاد سازمان میراث فرهنگی از وجود چنین محلی با این قدمت اصلا اطلاعی ندارد.

همچنین این منطقه داری بیش از صد هکتار زمین زراعی است که از زمان های قدیم توسط آب رودخانه ای که در این منطقه جریان دارد آبیاری می شوند و شاید بزرگترین دلیل وجود تمدن در این منطقه وجود همین زمین های آبی باشد که باعث رونق کشاورزی و زندگی در این منطقه گردیده است.

بیشتر محصول کشاورزی این منطقه لوبیا و گندم می باشد و به گفته یکی از اهالی زیوا یک سال بیش از 50 تن لوبیا از این منطقه برای فروش به شهر برده اند و از نحوه انتقال این محصول با توجه به نبود جاده(حدود چهار, پنج کیلو متر با جاده فاصله دارد) و همچنین صعب العبور بودن کوهای منطقه سوال کردم که گفتند بار های لوبیا را توسط قاطر(ارزش یک قاطر در این منطقه بسیار زیاد است) تا سر جاده برده اند و از آنجا با ماشین به شهر منتقل کرده اند.

عکس زیر رودخانه ای را که در این منطقه وجود دارد نشان می دهد و بخش کوچکی از زیبایی های آن را به تصویر می کشد . و خیلی جای تاسف دارد که منطقه ای با این قدمت و با این همه زمین کشاورزی و جاذبه های طبیعی نه تنها از داشتن یک جاده محروم  باشد بلکه حتی نام آن هم به گوش خیلی از مسولین استان نا آشنا باشد و بیشتر جمعیت جوان آن به سوی مناطق دیگر پراکنده شوند.. .

همانگونه که گفتیم اگر شرایط مهیا باشد و تمام ایل بدون مشکل از پل رد شدند روز هفتم از میان کول بار کرده و به سر کول می روند.

مسیر بین میان کول تا سر کول به علت وجود کمر های  (kemar)( سخره) بلند و صاف بوسیله گچ و ساروج (saroj) و کندکاری راهی را بر روی کمر درست کرده اند که به زبان بختیاری به آن آسو (asoo) می گویند, این مسیر طوری است که حیوانات باید یکی یکی و پشت سر هم حرکت کنند و اگر حیوانی به حیوانی برخورد کند و یا رم کند از پرتگاه پایین رفته و یک راست تا ته دره می رود و در یک آب بزرگ و خروشان به نام او سره ( (aov sore که در ته این دره در جریان است سقوط می کند

پس از رسیدن به سر کول چای و نهاری صرف می شود و بعد از ظهر دوباره مال بار کرده که به آن پسین بار (pasin bar) می گویند. از سر کول مسیر به دو راه تبدیل می شود که یکی را ره گپ(ra gap)  (این راه هموارتر است وبیشتر از این راه به مسیر خود ادامه می دهند) و دیگری ره بونو (ra bono) که این مسیر هر چند نا هموارتر میباشد ولی چرهگاه های بهتری دارد, در ای مجال ما ره بونو را شرح می دهیم.

از سر کول مال به راه افتاده و تا نزدیکی امامزاده ای به نام کله شه (kola she) می رود. این امامزاده در بین عشایر طایفه هیودی و دیگر طوایف منطقه احترام خاصی دارد و اگر در طول راه به مشکلی بر بخورند به این امامزاده متوسل می شوند که با توجه به اعتقادشان حکمت زیادی نیز از وی دیده اند شب را در کنار امامزاده می گذرانندو پس از زیارت هر مال یک یا دو گوسفند نذر این امامزاده می کنند و همدیگر را مهمانی می کنند .

فردا از کله شه بار کرده و از ارتفاعات کوهی به نام بنار بونو   (benar bono)بالا رفته شب را در آنجا می گذرانند. این کوه ارتفاع زیادی داشته و بر روی آن آب وجود ندارد و باید به اندازه مصرف یک شب آب از پایین ببرند , سر بالایی بسیار تیز و کشیده ای دارد و این مسیر خیلی سخت است بطوریکه مال صبح زود حرکت کرده و در حوالی بعد از ظهر به سر کوه می رسد.

شب را در اینجا می ماند وپس از آن ازبه طرف پایین می آید و در پای کوه نهاری میخورد و دوباره بار می کند و به مسیر خود ادامه می دهد و از کوهی که دقیقا مقابل کوه قبلی است و از نظر ارتفاع نیز به همان اندازه است بالا می رود و یک شب را نیز بر بام این کوه سپری می کند و پس از آن صبح به حرکت خود ادامه داده و در پایین این کوه  بار می اندازد و پس کمی استراحت از اینجا به محلی به نام زیر تنگ زیوا(tang ziva) میرود.

در این محل آب بزرگی جریان دارد , ایل به دلیل سختی مسیر درچند روز گذشته و خسته شدن دام و حشام , برای رفع خستگی دو یا سه روزی در این محل اطراق میکند . و از این منطقه زیبا کمال استفاده را می برد.......